We hebben allemaal dingen in ons leven gedaan waar we achteraf spijt van hebben, ons schuldig over voelen of ons over schamen. Deze dingen hebben waarschijnlijk pijn veroorzaakt en je wilde het liefst dat je ze terug kon draaien. Maar ze zijn nu eenmaal gebeurd en we moeten de consequenties ervan onder ogen zien.

Hoe kunnen we er dan voor zorgen dat ze niet als een molensteen om onze nek blijven hangen? Hoe kunnen we ons er zodanig van bevrijden dat de spijt, schuld of schaamte ons niet blijft achtervolgen? Het antwoord is zelfvergeving. Maar hoe doe je dat… zelfvergeving?

 

Een kras in je ziel

Wanneer er iets in je leven is voorgevallen waarvan je later wilde dat het niet was gebeurd, kun je daar nog heel lang last van hebben. Je hebt bijvoorbeeld als ouder keuzes gemaakt die achteraf voor je kinderen niet goed bleken te zijn. Je hebt moeten zien en erkennen dat ze eronder geleden hebben. Met name de wetenschap dat ze hierdoor misschien wel voor het leven getekend zijn, maakt dat je je schuldgevoel hierover eeuwig lijkt te moeten dragen. Of als je in een vlaag van eenzaamheid de kroeg in duikt en op weg naar huis een dodelijk ongeluk veroorzaakt, zal de spijt en schaamte hierover schier onuitwisbaar zijn.

Sommige gebeurtenissen kunnen zo heftig zijn en zo’n diepe indruk achterlaten, dat je je niet kunt voorstellen dat je hier ooit vrede mee zult kunnen hebben. De pijn die ermee gepaard gaat is zo groot, dat je hele systeem erdoor van slag is. De gevolgen van jouw handelen blijken onomkeerbaar te zijn en voorgoed een diepe kras in je ziel te hebben gemaakt.

Toch is er een manier om zo’n gebeurtenis een plek te geven. Je kunt iets doen om de pijn te verzachten.

Om te beginnen is het belangrijk om de pijn en de emoties erover toe te laten. Als je de pijn, het verdriet, de boosheid, het schuldgevoel of de schaamte kunt verwelkomen, blijft de energie in elk geval stromen. Erken wat je hebt gedaan en ook wat het met je doet. Je verschaft je hiermee toegang tot een gebied dat achter deze emoties ligt.

 

Vergeving als slachtoffer

Sta je aan de andere kant van het spectrum, dan kun je eveneens lang emoties koesteren als verdriet, boosheid of wrok. Als iemand jou leed berokkent, kun je moeite hebben met het aanvaarden dat de gevolgen voor jou ingrijpend zijn.
Toch kun je op een gegeven moment wel tot een zekere berusting komen en accepteren hoe dingen zijn gegaan. Jij was niet de aanstichter van het voorval en jou treft geen blaam. Jij bent immers het slachtoffer. Je kunt misschien nog wel een tijd lang verdriet of boosheid voelen, maar je wilt ook door met je leven. Je merkt dat de emoties na verloop van tijd wegebben. Uiteindelijk kun je de situatie en de gevolgen ervan wel aanvaarden.

Misschien lukt het je zelfs op een geven moment om de dader van het incident te vergeven. Wanneer ook emoties als rancune of wrok verdwenen zijn, komt er ruimte voor het verhaal van de ander. Je kunt gaan zien hoe hij of zij tot deze daad is gekomen.

 

Tot zelfvergeving komen

Wanneer je zelf dader bent van een pijnlijke situatie, kan vergeven een stuk lastiger zijn. Kun jij jezelf recht in de ogen kijken en jezelf accepteren zoals je bent? Met de geschiedenis van één of meerdere pijnlijke incidenten in je systeem?

Het vraagt een nieuwe kijk op ons handelen, een verschuiving naar een nieuw paradigma. Je kunt spijt hebben van wat je hebt gedaan. Maar feit is dát je het hebt gedaan. Misschien moet je wel erkennen dat je het niet anders had kúnnen doen. Anders had je het ongetwijfeld gedaan.

Dit ontslaat je echter niet van je schuld. Als je verantwoording neemt voor wat je hebt gedaan en ‘schuld’ bekent, zullen emoties als schuldgevoel en schaamte eerder een plek kunnen krijgen. Je kinderen zullen ontspannen, als je toegeeft verkeerde keuzes gemaakt te hebben. De nabestaanden van het verkeersslachtoffer zullen jou eerder vergeven, als je je fout erkent. Het is helend voor hen en voor jezelf.

Het is goed om schuld te bekennen, te erkennen wat je hebt gedaan. Dit zegt ook Bert Hellinger, de ontdekker van systeemopstellingen. Als er schuld wordt bekend, kan liefde weer gaan stromen. Wat je uiteindelijk moet erkennen, is dat je altijd handelt uit liefde. Ook als je handelt uit angst, is liefde de drijfveer, omdat jouw angst in feite een verlangen is naar liefde.

De dingen die pijn veroorzaken zijn onvermijdelijk. Sterker nog, ze zijn noodzakelijk. Ze gebeuren niet voor niets. Alles gebeurt met een reden. Alles heeft tot doel ons te laten groeien in ons bewustzijn. We willen geen pijn voelen en toch creëren we steeds situaties waarin dit gebeurt.

Niet alleen de dader blijkt schuld te hebben aan het specifieke voorval, ook het slachtoffer heeft zijn aandeel op te eisen. Op metafysisch niveau wordt duidelijk dat wij mensen co-creator zijn van alles dat we meemaken. Als ziel kiezen we ervoor om bepaalde dingen te ervaren, zodat we kunnen ontdekken wie we werkelijk zijn. Vanuit dit perspectief kunnen we niet meer spreken van dader of slachtoffer.
We zijn allemaal verantwoordelijk voor alle gebeurtenissen in ons leven. Het verbindt ons en vanuit deze verbinding is zelfvergeving een makkelijk te zetten stap. Als je de verbondenheid kan voelen met alles en iedereen, is zelfvergeving zelfs een logische stap.

 

Kun jij jezelf vergeven?

Kijk jij vanuit het paradigma van dader en slachtoffer? Of kijk je vanuit een groter perspectief en is vergeving niet moeilijk voor jou?

Deel je ervaringen hieronder en stimuleer je medelezer om tot zelfvergeving te komen.

Hartegroet,

Peter.

 

Share This