Als jij contact maakt met een ander, hetzij met een praatje tijdens een ommetje of in een gesprek met een goede vriend, laat jij jezelf dan helemaal zien? Of in een confrontatie met je partner of een conflict met een collega, opereer je dan vanuit strategieën of durf jij jezelf bloot te geven?

Kennelijk is het niet altijd vanzelfsprekend om transparant te zijn. Kennelijk vind je het nodig iets achter te houden. Jij bent geen uitzondering als je moet bekennen dat je jezelf lang niet altijd laat zien. Waarom ben je niet bereid om transparant te zijn? En wat gebeurt er als je dat wel bent?

 

Heb je iets hoog te houden?

Blijkbaar is er vaak een goede reden om iets voor een ander verborgen te houden. De redenen om jezelf niet te laten zien kunnen van uiteenlopende aard zijn, hetzij bewust of onbewust. Gaat het om bewuste redenen, dan heb je dus een doel om jezelf niet bloot te geven. Als je je hond uitlaat zul je niet tegen elke andere hondenbezitter je ziel en zaligheid prijsgeven. Is je motivatie onbewust, dan heb je dus een onderliggende reden om niet tevoorschijn te komen. Je kunt deze ontdekken, als je bij jezelf op onderzoek uitgaat.

Om te beginnen kun je kijken naar wat jou bezig houdt. Loopt het niet lekker met een belangrijk project op je werk? Gaat het wel goed met je relatie of met je kinderen? Tob je met je gezondheid of heb je geldzorgen?Over het algemeen kun je stellen dat wanneer je iets niet wilt delen met een ander, het iets betreft dat niet goed gaat. Iets dat je liever anders zou willen zien. Met dingen die goed gaan hebben we meestal niet zoveel moeite om aan een ander kenbaar te maken.

Op de een of andere manier moet het dus altijd ‘goed’ gaan met je. Dat is tenminste wat de commercie ons wil doen geloven als we de reclames op tv zien. Je moet gezond zijn, fit en slank. Je moet succesvol zijn en die toffe auto rijden. Je moet je leven op orde hebben en gelukkig zijn. Helaas moeten we allemaal toegeven dat het niet altijd ‘goed’ met ons gaat. Maar kennelijk is het nog taboe om hier met elkaar over te spreken.

Wat maakt dat je het nog steeds moeilijk vinden om met anderen te delen, als het niet goed met je gaat? Waarom kun je niet vrijuit spreken als je gestrest en moe bent of terneergeslagen en verdrietig? Het kan zijn dat je je schaamt als je je baan kwijt bent en van een uitkering moet leven. Of dat het te pijnlijk is om te vertellen dat je ongeneeslijk ziek bent. Schaamte of pijn verhullen nog een diepere reden die ten grondslag ligt aan het verborgen houden van je gevoelswereld: angst.

 

Afwijzing creëert onveiligheid

In de meeste gevallen gaat het om een angst die je hebt ontwikkeld naar aanleiding van een vervelende gebeurtenis of zelfs een trauma. Misschien heb je als kind te horen gekregen dat je niet mag huilen. Of dat je niet moet zeuren over die pijn: ‘Dat gaat vanzelf weer over’. Of dat je veroordeeld werd voor je boosheid. Je hebt dus geleerd om je gevoelens en emoties binnen te houden of zelfs af te wijzen.

Je hebt jezelf geleerd om het alleen te dragen en niet uit te reiken als je het nodig hebt. Het kan zelfs zo zijn dat je gestopt bent met voelen, omdat er geen ruimte was voor je verdriet, boosheid, teleurstelling of pijn. Je wilt liever de pijn niet voelen dan nog eens pijn eroverheen te krijgen dat er geen plek voor is. Dit is een nog diepere afwijzing van jouw emotie en gevoel.

Afwijzing is de belangrijkste oorzaak waarom we ons schamen voor onze emoties of voor ons lijden. We zijn bang dat we voor onze zwakheden veroordeeld worden. Dat we er niet meer bij horen, dat we alleen komen te staan en ons verlaten voelen. Dat de ander niet meer van ons houdt als we onze donkere kanten prijsgeven.

Wat heb je dan nodig om met je gevoelens en emoties tevoorschijn te komen? Wanneer kun je onbevangen met een ander delen wat er in je omgaat? Dat kan alleen bij mensen bij wie je je veilig voelt. Van mensen die voor jou veilig zijn, weet je dat ze je niet zullen afwijzen. Veiligheid blijkt een voorwaarde te zijn om jezelf helemaal te laten zien.

 

Veiligheid in jezelf

Hoe mooi en fijn het ook is dat een ander je niet afwijst, veiligheid blijkt echter in essentie niet bij de ander te rusten. Hij ligt bij jezelf. Als jij goed voor jezelf zorgt en jouw emotie of gevoel volledig kunt omarmen, heb je daar de ander niet voor nodig. Lukt het jou om je schaamte, schuld, verdriet etc. in jezelf toe te laten, dan zal het makkelijker zijn om het met een ander te delen.

En delen blijkt ook hier weer vermenigvuldigen. Door je gevoel en emotie te delen nodig je de ander uit hetzelfde te doen. Als jij je kwetsbaar opstelt, zal dit ontwapenend werken. Door jezelf niet af te wijzen, laat je vanzelf zien dat je de ander ook niet afwijst. Je laat zien dat je mag zijn wie je bent en de ander dus ook. Je nodigt de ander uit om de veiligheid in zichzelf aan te boren en zichzelf bloot te geven.

In plaats van dat we helemaal tevoorschijn komen als de omgeving veilig is, zouden we omgekeerd kunnen zeggen dat wanneer we onze kwetsbaarheid laten zien, we daarmee een veilige omgeving creëren. Transparantie draagt bij aan een veilige wereld. Laat jezelf zien, laat zien dat je mag zijn wie je bent. Laat zien dat jij van jezelf houdt en nodig anderen uit hetzelfde te doen.

 

 Hoe transparant ben jij?

Houd jij nog dingen verborgen voor anderen? Of durf jij jezelf aan een ander bloot te geven?

Deel je ervaringen hieronder en stimuleer je medelezer om transparant te worden en te zijn wie hij/zij is.

Hartegroet,

Peter.

 

Share This